~o"!!!Wake Up!!!"o~

จบไปแล้วกับการแข่งขันสะพานเหล็กที่ม.ศรีปทุม เราไม่ได้รางวัลอะไรในปีนี้

แต่สิ่งที่ได้กลับเป็นประสบการณ์และความประทับใจในตัวเพื่อนๆเอง

ปรีดิ์ไม่ได้อยู่ในทีมแข่งขันในครั้งนี้ แต่ก็อยู่เป็นกำลังใจให้เพื่อนๆตั้งแต่วันที่เตรียมตัวกัน

จนถึงวันแข่ง อาจจะไม่ได้อยู่ตลอดเพราะถึงอยู่เราก็ไม่ได้ช่วยอะไร กลัวว่าช่วยแล้วจะยิ่งยุ่ง

เช้าวันแข่งพี่บิ๊งก็โทรหาอ๊อฟแต่เช้าตรู่ ซึ่งตอนนั้นปรีดิ์ก็รู้สึกตัวแล้วแต่นอนอยู่เฉยๆ

ก็ได้ยินว่าให้ไปลงทะเบียนให้ก่อนเพราะทางนี้ยังไม่เสร็จ ปรีดิ์ก็คิดว่าอุตส่าห์กะว่าจะได้ตื่นสายหน่อย

กลับกลายเป็นต้องตื่นเช้าซะงั้น แต่ก็มาคิดได้ว่าเพื่อนเรายังไม่ได้นอนเลยนี่นา ก็เลยให้อ๊อฟไปอาบน้ำก่อน

แล้วเราก็นอนต่ออีกนิด(อิๆ แอบเลวนิดนึง) พออ๊อฟอาบเสร็จก็มาปลุกปรีดิ์ไปอาบ ก็รู้ๆกัน ปรีดิ์บอกว่าอีกห้านาที

ปรากฎว่าล่อเข้าไปสิบคับกว่าปรีดิ์จะตื่น พอตื่นก็เลยโทรไปถามรายละเอียดหญิงว่ามันตรงไหนของศรีปทุม

แล้วก็ต้องเอาอะไรไปลงทะเบียนหรือป่าวไรทำนองนั้น หญิงสวนกลับมาว่าไม่แน่ใจเด๋วนะแล้วก็ไม่ต้องเอาไรไป

แค่ไปบอกเค้าว่าเราจะมาช้าให้มึงไปถ่วงเวลาไว้ แล้วปรีดิ์ก็อืมเงียบ ซักพักหญิงมันก็บอกว่าแค่นี้ทำให้เพื่อนไม่ได้หรอวะ

(อ่าวซวยสิคับ ยังไม่ได้พูดไรเลย) ก็เลยบอกว่าป่าวยังไม่ว่าไรเลย เออแล้วเด๋วถึงนู้นแล้วโทรหา 

อาบน้ำเสร็จ ระหว่างทางเราก็โทรหาเพื่อนหรือเพื่อนโทรหานี่แหละจำมะได้ ตอนประมาณแปดโมง

หญิงถามว่าอยู่ไหนแล้ว ปรีดิ์ก็เลยบอกว่าอยู่...ที่ไหนซักที่อ่ะจำไม่ได้ หญิงก็เลยบอกว่าโอ้โหมึง แปดโมงแล้วนะ

ก็เลยบอกมันไปว่าใจเย็นๆ กูรู้ว่าพวกมึงเครียดกันแต่ใจเย็นๆนะ เด๋วทางนี้กูจัดการเอง หญิงก็เลยอืมๆๆ

พอถึงปั๊บแปดโมงครึ่ง เราก็เดินไปลงทะเบียนให้เพื่อน พี่ๆที่เค้ารับลงทะเบียนก็เอาใบมาให้แล้วบอกให้เราเซ็นชื่อไปก่อน

คือปรีดิ์กะอ๊อฟไม่ได้อยู่ในทีมไงครับแล้วเค้าบอกให้เซ็นด้วยตัวเองทุกคน ก็เลยบ่ายเบี่ยงไม่เซ็น พี่เค้าก็เลยให้ลงเวลาแล้วก็จับเบอร์ก่อน

ซึ่งเบอร์ที่ได้คือเลข13(ลัคกี้มากๆ) เสร็จปุ๊บก็ถามเค้าว่าถ้าเรามาสายจะตัดสิทธิ์หรือป่าว เค้าก็บอกว่าเริ่มเก้าโมง

คุณมาช้าก็เรื่องของคุณไม่โดนตัดสิทธิ์ แต่ถ้าตอนpresentไม่มีคนpresentนี่แย่หน่อย เค้าพูดดังนั้นก็เลยโทรไปบอกหญิง

ตามที่รับเรื่องมา หญิงก็บอกโอเคๆ แล้วหญิงก็นั่งแท็กซี่มากะแคท ระหว่างทางหญิงก็ได้คุยกะพี่เบียแล้วพูดถึงเรื่องตัดสิทธิ์

หญิงถึงกับร้องให้อ่ะ อันนี้ต้องให้หญิงชี้แจงเองอ่ะว่าเกิดไรขึ้น ฟังแคทมาอีกที แล้วหญิงกะแคทก็มาก่อนเพื่อเตรียมpresentแล้วเพื่อนๆก็ตามมา

รู้สึกภูมิใจเพื่อนๆมากเพราะว่าเพื่อนๆยังไม่ได้หลับกันเลยเพราะเตรียมตัวกันทั้งคืนจนเช้าจนได้มาถอดเหล็กบางส่วนบนรถด้วย

แต่เพื่อนๆก็ยังประกอบเหล็กโดยที่ไม่ได้หยุดพักเลย ข้าวก็ไม่ได้กิน น้ำที่อาจารย์ซื้อมาให้ก็แทบไม่ได้แตะ

รู้ได้ถึงสปิริตของเพื่อนๆนี้มีอย่างท่วมล้น คนที่ลงไปประกอบก็มี เอิง กู๋ มิว(เพื่อนโครงการปกติ) แล้วก็พี่ต้น พี่โจ พี่หมี

ส่วน เอ กับ กอล์ฟ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ลงก็ยังนั่งดูและให้กำลังใจคอยช่วยเพื่อนอย่างใกล้ชิดติดขอบสนามอยู่ตลอด

(ด้วยกติกาที่เค้าจำกัดจำนวนคนลงประกอบแล้วเอกะกอล์ฟเลยไม่ได้ลง)

วันนั้นพี่เบียร์ก็มาดูพวกเราแข่งเช่นเดียวกัน ส่วนหญิงกับแคทก็ทั้งเตรียมตัวpresentแล้วก็ให้กำลังใจเพื่อนอยู่ข้างสนามเช่นกัน

พอประกอบสะพานเสร็จ เพื่อนๆก็ได้กินข้าว พอกินเสร็จปรีดิ์ก็พาหญิงกลับมาอาบน้ำที่บ้านเพราะหญิงยังไม่ได้อาบน้ำเลย

แล้วเราก็กลับมา แต่มาถึงตอนเค้ากดสะพานเราเสร็จแล้ว ก็ไม่ผ่านโหลดที่กำหนดอ่ะ ยังไงเราก็ทำดีที่สุดแล้ว

เสร็จแล้วเราก็มาแยกชิ้นส่วนมานเพื่อนำกลับมหาลัย(มีประโยชน์แว้วช่วยเค้าขันน็อต แกะ แล้วก็เก็บอ่ะ)

แล้วเราก็กลับมหาลัยกัน เอารถไปสามคันอะก็แบ่งๆกันกลับ คันปรีดิ์ก็มีหญิง อ๊อฟ แคท พี่บิ๊งอ่ะ หลับกันหมดตลอดทาง

ยกเว้นแคทมั้งรู้สึกไม่แน่ใจ อ่อที่แน่ๆยกเว้นปรีดิ์อ่ะเพราะต้องขับรถ อิอิ รถติดมั้กๆ กว่าจะถึงก็สองทุ่มครึ่ง

ตอนแรกอาจารย์จุลนัดไปเลี้ยงข้าวแต่ปรากฎว่าไม่มีใครไปไหวเลยอ่ะ เลยโทรไปบอกพี่ต้นว่ารถปรีดิ์ไม่มีใครไปอ่ะไม่ไหวกัน

เสร็จแล้วปรีดิ์ก็กลับมาบ้าน ก่อนถึงบ้านก็นึกขึ้นได้ว่าพี่ปอฝากซื้อกาแฟ7 เลยแวะซื้อก่อนกลับ พอซื้อเสร็จก็ขึ้นรถกำลังถอย

เพื่อจะออกจากที่จอดรถริมฟุตบาท กรรมรถไปชนบางสิ่งทำให้ปรีดิ์หันไปทันใด สิ่งที่เห็นคือแท็กซี่สีฟ้าอ่ะ(ซวยแว้ว!!!)

คือตรงนั้นเป็นทางเข้าบ้านคนอ่ะซึ่งไม่มีคนจอดมันเลยมีที่ว่างพอที่จะให้แท็กซี่แวะส่งผู้โดยสาร

เค้าก็เลยหักเข้ามาส่งผู้โดยสารโดยที่ปรีดิ์ไม่เห็นเลยชนไป แต่ไม่ได้ชนแรง รถแท็กซี่บุบนิดหน่อย

ปรีดิ์ก็เลยเอาเงินให้เค้า เค้าก็ใจดีนะเค้าถามว่าน้องจะให้เท่าไหร่เราตอบไปสามร้อยเค้าก็พยักหน้า

(เคยชนกะแท็กซี่แล้วเค้าเรียกมา5,500อ่ะ แต่ตอนนั้นชนแรง) เคลียร์เสร็จเราก็กลับบ้าน ดีที่รถเราไม่เป็นไร

ไม่งั้นต้องเสียค่าซ่อมรถอีกอ่ะ คือชนแค่นี้ไม่เป็นไรอยู่แว้วอ่ะเพราะเคยถอยชนกำแพงที่มหาลัยยังไม่เป็นไรเลยอ่ะ อิอิ

เหนื่อยมาทั้งวันยังมาเจอเรื่องซวยอีกอ่ะ กาแฟ7ที่แพงที่สุดเลยอ่ะ317บาท เฮ้ออออ...กรรม

อยากบอกว่าอาทิตย์ที่แล้วที่ไม่ได้มาเรียน แล้วที่เพื่อนโทรมาก็ไม่รับอ่ะ

พอวันศุกร์ตอนจะไปเรียนสังคม ประมาณบ่ายโมงครึ่งโทรหาพี่บิ้ง

ตอนแรกว่าจะไปเรียน พอพี่บิ้งบอกว่าเนี่ยเค้าจะบายจูเนียร์ให้แกแล้วอ่ะ

รู้สึกแบบว่า แย่มากๆอ่ะที่เราทำตัวอย่างนี้ ไม่กล้ามองหน้าเพื่อนๆเลยอ่ะ

อารมณ์ว่าเข้าหน้าไม่ติด ตอนค่ำไปเจอ เอิง เอ กู๋ กอล์ฟ ที่สวนหมากแบบว่า

ไม่กล้ามองหน้าอ่ะรู้สึกผิด เอิงก็ทักอ่ะว่า ไม่เจอเลยนะ ไม่มาเรียนไรประมาณเนี่ย

พอตอนจะกลับบ้านก็เลยตัดสินใจโทรหาหญิง คำแรกที่หญิงรับคือ

ทำไมโทรหากูทำไมมีอะไร!!! แบบว่า วู่บครับ น้ำตาจะไหล

แล้วก็คุยไปเรื่อยๆคับ เราก็เงียบด้วยความที่ว่ายอมรับผิด จนหญิงพูดด้วยปกติ

แต่ความรู้สึกเราก็ยังแย่อยู่ดี วันจันทร์มาปุ๊บก็เลยพยายามทำให้เนียนที่สุด

ถ้าเพื่อนไม่คุยด้วยเราก็จะไปง้อคับ เตรียมใจไว้แล้ว ตอนแรกโทรหาอ๊อฟ ไม่รับ

โทรหาหญิง ไม่รับ คิดแล้วคับเพื่อนไม่รับโทรสับกูบ้างแล้วไง โทรไปหาหญิงอีกฮั้วรับบอกว่าหญิงอาบน้ำอยู่

เราก็เลยบอกไปว่า บอกหญิงว่ากูรอที่CB5นะ แล้วก็โทรหาอ๊อฟติด อ๊อฟก็คุยปกติคับ

รู้สึกโล่งคับว่า เพื่อนยังคุยกะเรา ก็นัดมาเจอที่ห้องภาค เจี่ยมมากๆคับวันนั้น

ไม่กล้ามีสิทธิ์มีเสียงใดๆเลยอ่ะ พอช่วงบ่ายก็ค่อยกลับมาสู่ภาวะปกติรื่นเริงเฮฮา

 

...จบ...